Strona Główna


 

Przystanek 3. 

Ruiny parowozowni

Parowozownia w Chełmie istniała od budowy Nadwiślańskiej Kolei Żelaznej. Mieściła ona 1 parowóz (w Lublinie parowozownia mogła pomieścić 14 lokomotyw, w Kowlu 6). Dobudowanie 2 toru linii Nadwiślańskiej, rozbudowa stacji kolejowej Chełm zapewne doprowadziło do powiększenia parowozowni. Po I wojnie światowej została sklasyfikowana cyfrą II. W 1925 r. pracowało tutaj 430 osób. W 1939 r. została zniszczona bombardowaniem, jednak ze względu na strategiczne położenia stacji Chełm została szybko odbudowana, rozbudowana i unowocześniona. Należy wspomnieć, że wtedy Niemcy zainstalowali obrotnicę napędzaną elektrycznie (wcześniej lokomotywy obracano korbami siłą mięśni!!!). W 1944 r. po raz drugi wojska niemieckie niszczą parowozownie, wysadzając ją w powietrze. Czasy powojenne to dalszy rozwój lokomotywowni w Chełmie. Tutejszy zakład taboru w najlepszych czasach obsługiwał (dokonywał napraw bieżących i okresowych) 70 parowozów, pracowało w nim ok. tysiąc osób. Zakład posiadał własną straż pożarną (budynek po niej został rozebrany), generator prądu z cysterną ropy, będący w stanie zapewnić na wiele godzin energie. Istniała Izba Tradycji Kolejowej. W latach 70. wykonano nową halę napraw - to była ostatnia poważna inwestycja. Lata 80. to powolny zmierzch parowozowni w Chełmie. Było to spowodowane wybudowaniem nowoczesnej hali napraw lokomotyw przy ul. Kolejowej, większą liczbą lokomotyw spalinowych, elektryfikacją, większą pracochłonnością przy obsłudze parowozów. Lokomotywy parowe coraz rzadziej pojawiały się na szlaku. Ostatnie wykonywały manewry przy formowaniu składów na przełomie lat 80/90. Na początku lat 90. zakład zlikwidowano, ale jeszcze przez lata lokomotywy spalinowe pobierały paliwo, stały rdzewiejące parowozy, przeznaczone do kasacji wagony. Powoli wszystko co miało jakąkolwiek wartość zabrano, odjechały do huty parowozy, pocięto na złom wagony. Cały obszar porosły chwasty, krzewy, drzewa. Tylko raz na jakiś czas pojawiają się robotnicy wyburzając kolejne budynki.

Widok na parowozownie od strony wschodniej, czyli dawnego wjazdu.


29.03..2005 r.

Główna hala napraw po pierwszym etapie rozbiórki.


03.2002 r.

Hala napraw po zamknięciu parowozowni w Chełmie, ale jeszcze przed rozpoczęciem rozbiórki.


Zdjęcie archiwalne

Budynek mieszczący warsztaty, łaźnie  i biura.


2006 r.


2010 r.

Dwie wieże - niższa, która stoi na pierwszym planie niegdyś służyła do napełniana piaskiem lokomotyw.


03.05.2003 r.

Pozostałość po kanale rewizyjnym


2006 04 15

Cokół po kapliczce, która została przeniesiona w okolice dworca w Chełmie.


29.03.2005 r.

Za pustym cokołem niegdyś stał pomnik kolejowy - zabytkowy parowóz


Zdjęcie archiwalne


Zdjęcie archiwalne

Potem w tym miejscu stała inna maszyna - lekki parowóz Ol 49-34. Dziś stoi na terenie dawnej Wagonowni Chełm, po przeciwnej stronie ul. Okszowskiej. Zdjęcie umieszczone poniżej zostało zrobione na terenie parowozowni.


Zdjęcie archiwalne

Bunkier, który strzeże wjazdu do dawnej parowozowni.


02.01.2003 r.