Strona Główna








  AKTUALNOŚCI    WEJDŹ

  SZLAKI ROWEROWE  WEJDŹ

  GALERIE TEMATYCZNE WEJDŹ

  OD AUTORA  WEJDŹ
SZLAKI PIESZE  WEJDŹ

TURYSTYKA  KOLEJOWA  WEJDŹ

ARTYKUŁY WEJDŹ

Szlak Wzgórz i lasów szlak pieszy powrót autobusem
Na szlaku...






Ostatnie zmiany: 20 października 2007 r.

> Trasa: St. Kol. Zawadówka Wereszcze Duże Podgórze Janów Chełm: Kumowa Dolina Przyst. Os. Chełm Miasto
Długość:  ok. 16 km

Stacja kolejowa Zawadówka

1. Po wyjściu z pociągu udajemy się na kładkę. Tutaj warto zatrzymać się na chwilkę i z góry obejrzeć zespół budynków stacyjnych, które pochodzą z początku XX w. i zakład drzewny, któego część budynków ma ok. 70 lat. Po zejściu z kładki skręcamy w lewo. Dochodzimy do lasu, gdzie kierujemy się na ścieżke prowadzącą przez zielony gąszcz. Poruszamy się pomiędzy śródleśnymi oczkami. Na rozstaju ścieżek wybieramy odchodzącą w lewo. Wśród drzew i krzewów zbliżamy się do szosy. Dochodzimy nią do szosy. Po chwili jesteśmy w Wereszczach Dużych. Po minięciu tablicy z nazwą miejscowości widzimy drewnianą kaplicę. Za tym obiektem powinna pojawić się po prawej "żółta" droga. Odchodzi od asfaltówki przed rozpadającą się, krytą strzechą chałupą. Idziemy pomiędzy kwitnącymi (w kwietniu) sadami położonymi przy gospodarstwach.

2. Przed lasem skręcamy w drogę biegnącą jego skrajem (w lewo). Na kolejnym rozstaju obok wyrobiska kierujemy się w stronę wzniesienia punkt 264. Wprawdzie większa część wzgórza została "zjedzona" przez kopalnie odkrywkową gliny, ale to co z niej pozostało jest wystarczające do obejrzenia okolicy. Mijamy kolejne wyrobisko i jesteśmy w miejscu, z którego ponownie warto choć chwilę podziwiać piękno tutejszego krajobrazu z ładnie wkomponowaną dzwonnicą z miejscowości Podgórze. Po pokonaniu stromego zejścia jesteśmy w wiosce. Budynkiem reprezentacyjnym jest zabytkowy kościół parafialny. Wzniesiono go w XV w. z dwóch budynków - wieży kamiennej i monastyru. Początkowo świątynia służyła prawosławnym, potem unitom. Po licznych rozbudowach (największa odbyła się w XVII wieku) i przebudowach (w XIX wieku, gdy ponownie zaczęła służyć prawosławnym) zatraciła swój pierwotny wygląd. Wewnątrz znajduje się polichromia z I połowy XIX w. oraz rokokowy, drewniany ołtarz główny. Obok dzwonnica wzniesiona z czerwonej cegły w 1912 r. Należy także wspomnieć o znajdującym się za kościelnym płotem cmentarzu prawosławnym. Dziś jest  nieco zapomniany, o czym świadczą podniszczone i zarośnięte groby z końca XIX i początku XX wieku.


3. Kierujemy się drogą odchodzącą na południe od przykościelnego parkingu. Miejscowość jest raczej zaniedbana (z wyjątkiem zabudowań kościelnych, zwłaszza okazałej plebani). Skręcamy w pierwszy napotkany błotnisty trakt. Idziemy przed siebie lekkim zboczem mając z lewej rozległe krajobrazy Pagórów Chełmskich (pola układające się w mozaiki, niekiedy urozmaicone pojedynczymi, rozłożystymi drzewami), a z prawej las sosnowy porastający szczyt wzgórza. Za zakrętem wchodzimy do Janowa. Wioska została założona przez kolonistów niemieckich w II poł. XIX w.  Opuszczamy ją skręcając w prawo w pierwszą napotkaną drogę polną. W dalszym ciągu maszerujemy równolegle do lasu i szosy Chełm - Lublin. Z prawej zaś mijamy budynki pod lasem. Przecinamy kamienistą, rozbieraną właśnie drogę i dochodzimy do szosy. Po prawej stronie widzimy szkołę zbudowaną z białej i czerwonej cegły (mała lekcja patriotyzmu?:). Dawniej w tym budynku mieścił się zbór ewangelicko-augsburski. Za boiskiem szkolnym odkrywamy cmentarz protestancki - najstarszy nagrobek wymurowano w 1902 r. Osiągamy las, w którym konsekwentnie idziemy prosto główną drogą. Początkowo jest ona szeroka i lekko schodzi w dół. Otaczają nas, poza młodymi drzewami (sosnami) także kwitnące zawilce i przylaszczki. Z czasem ścieżka staje się węższa, zaczyna się ciemny las liściasty, gdzieniegdzie rozświetlony po masowej wycince drzew. Potem osiągamy zielony szlaban, za którym skręcamy w prawo. Maszerujemy ścieżką biegnącą wzdłuż ruchliwej szosy Chełm - Zamość. Po przejściu kilkaset metrów dochodzimy do dróżki, która doprowadzi nas do szosy.

4. Za przystankiem autobusowym kierujemy się na drogę odchodzącą na prawo. Maszerujemy żużlówką, która biegnie do dawnej wioski Majdan (obecnie to już Chełm). Mijanych stare, drewniane domy otoczone obskurnymi komórkami. Między nimi idziemy aż do osiągnięcia asfaltowej szosy. Na końcu drogi skręcamy w lewo. początek marszu po szlaku PTTK Ul. Trubakowska prowadzi nas wzdłuż płotu jednostki wojskowej. Po przeciwnej stronie drogi stoją wiekowe budynki i stary młyn elektryczny. Na światłach skręcamy w prawo. Główna ulica miasta (Lubelska) doprowadza nas do przystanku kolejowego Chełm Miasto. Mijamy kolejne stare, drewniane budynki. W jednym z nich bar z osobliwą tablicą reklamową koniec marszu po szlaku PTTK.

MATERIAŁY:

Mapy:
Mapa Zabytków Województwa Lubelskiego. Wyd. Zabytki w Warszawie.
Rejowiec Fabryczny 136.44, Główny Geodeta Kraju 
Województwo Chełmskie mapa turystyczna. Wyd. Kartpol.
Książki i prasa (źródła):
Kazimierz Czernicki, Chełm - przeszłość i pamiątki, Chełm 1937.
Przewodnik Turystyczny, Pod red. Jacka Gołębiowskiego, Lublin 1998.
Andrzej Wawryniuk, Leksykon miejscowości powiatu chełmskiego, Chełm 2002.